ΓΥΝΑΙΚΑ..

ΜΕΓΑΛΩΝΩ...ΜΗΤΕΡΑ ΜΕΓΑΛΟΨΥΧΗ.!..


...ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΟΥ...



.ΜΟΥ ΕΛΕΙΨΕΣ ΜΑΝΟΥΛΑ ...!!!!!!Μητέρα παιδιού με ειδικές ανάγκες - Εταιρεία Προστασίας Σπαστικών: Μια κοινωνία να σέβεται τη διαφορετικότητα και να φροντίζει ισότιμα τα παιδιά μας.

"Όταν μια μητέρα μαθαίνει ότι το παιδί της, δεν είναι καλά, ότι το παιδί της θα την χρειάζεται για τα πιο απλά και βασικά πράγματα, όπως να φάει, να περπατήσει, να μιλήσει και ότι θα είναι άμεσα εξαρτώμενο από αυτή για όλη την υπόλοιπη ζωή του, τότε αυτή η μητέρα πλημμυρίζει με πόνο, φόβο, απελπισία. Καθώς όμως περπατάνε μαζί το μακρύ και δύσκολο αυτό δρόμο, αρχίζει να ηρεμεί να παίρνει δύναμη και κουράγιο από το ίδιο το παιδί της!

Συνοδοιπόρο σε αυτή τη διαδρομή, αποτελεί το κέντρο ή το ειδικό σχολείο και οι άνθρωποί του, που γεμίζουν με ελπίδα και ανακούφιση την μητέρα. Μοναδική σκέψη ως μητέρα παιδιού με ειδικές ανάγκες, είναι το τι θα πρέπει να κάνω για να το βοηθήσω να εξελίξει τις όποιες δυνατότητες έχει και να του εξασφαλίσω όσον το δυνατόν καλύτερες συνθήκες ζωής.

Μαζί με την οικογένειά μου προσπαθούμε με κάθε τρόπο, με όποια δυνατότητα έχουμε, να δημιουργήσουμε μεγαλύτερη εξασφάλιση για το παιδί μας. Αναγκαίο επίσης είναι να δημιουργηθούν υποδομές τέτοιες, ώστε να μπορεί να υποστηριχθεί η ανεξάρτητη διαβίωση των παιδιών μας. Αναζητούμε την καλύτερη προστασία σε μια κοινωνία, η οποία επιβάλλεται να μάθει να σέβεται τη διαφορετικότητα και να φροντίζει ισότιμα τα παιδιά μας!



ΜΟΝΑΔΙΚΟ....ΜΑΝΟΥΛΑ ..ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙΣ ..!
Aλέξανδρος Παπαδιαμάντης
: Προς την μητέρα μου (1873)   Μάννα μου, ἐγώ ᾽ μαι τ᾽  ἄμοιρο, τὸ σκοτεινὸ τρυγόνι  ὁποὺ τὸ δέρνει ὁ ἄνεμος, βροχὴ ποὺ τὸ πληγώνει.
 Τὸ δόλιο! ὅπου κι ἂν στραφεῖ κι ἀπ᾽  ὅπου κι ἂν περάσει, δὲ βρίσκει πέτρα νὰ σταθεῖ κλωνάρι νὰ πλαγιάσει. Ἐγὼ βαρκούλα μοναχή, βαρκούλ᾽ ἀποδαρμένη μέσα σὲ πέλαγο ἀνοιχτό, σὲ θάλασσ᾽  ἀφρισμένη,  παλαίβω μὲ τὰ κύματα χωρὶς πανί, τιμόνι  κι ἄλλη δὲν ἔχω ἄγκουρα πλὴν τὴν εὐχή σου μόνη.
 Στὴν ἀγκαλιά σου τὴ γλυκειά, μανούλα μου, ν᾽  ἀράξω  μὲς στὸ βαθὺ τὸ πέλαγο αὐτὸ πριχοῦ βουλιάξω. Μανούλα μου, ἤθελα νὰ πάω, νὰ φύγω, νὰ μισέψω  τοῦ ριζικοῦ μου ἀπὸ μακρυὰ τὴ θύρα ν᾽  ἀγναντέψω.  Στὸ θλιβερὸ βασίλειο τῆς Μοίρας νὰ πατήσω  κι ἐκεῖ νὰ βρῶ τὴ μοίρα μου καὶ νὰ τὴν ἐρωτήσω.
 Νὰ τῆς εἰπῶ: εἶναι πολλά, σκληρὰ τὰ βασανά μου  ὡσὰν τὸ δίχτυ ποὺ σφαλνᾶ θάλασσα, φύκια κι ἄμμο  εἶναι κι ἡ τύχη μου σκληρή, σὰν τὴv ψυχὴ τὴ µαύρη  π᾽ ἀρνήθηκε τὴν Παναγιὰ κι ὁ πόλεος δὲν θά ᾽βρει. Κι ἐκείνη μ᾽  ἀποκρίθηκε κι ἐκείνη ἀπελογήθη:
  Ἦτον ἀνήλιαστη, ἄτυχε, ἡ μέρα ποὺ  γεννήθης  ἄλλοι ἐπῆραν τὸν ἀνθὸ καὶ σὺ τὴ ρίζα πῆρες  ὄντας σὲ ἒπλασ᾽ ὁ Θεὸς δὲν εἶχε ἄλλες μοῖρες






About labros giotis

Από το Blogger.