CINEMA..

ΠΑΛΙΟ ΚΑΛΟ ...CINEMA!!!!!!!

Νά'ναι καλά ο Ηλίας που δε θυμόταν το "έχω φάει πολύ πεπόνι".
Όχι μόνο επειδή μας έδωσε την αφορμή για άλλη μια γύρα δακρύων από τα γέλια και αναφορών, αλλά κι επειδή γέννησε τη συζήτηση για το ποια σκηνή όμως θα επέλεγε ο καθένας από όλο το παλιό σινεμά.
Άλλες απαντήσεις σοβαρές κι άλλες κωμικές, άλλες κλασικές κι άλλες προσωπικές, κι άλλες απλά διεκδικούμενες (Τριαντάφυλλος και Δημητρόπουλος πάλεψαν για το πεπόνι, όταν ο δεύτερος το 'πρόλαβε', ο πρώτος απάντησε με ένα σπαρακτικό ΟΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ ΤΟ ΠΕΠΟΝΙ, το πρώτο μέιλ που ραγίζει καρδιές).
Αυτές είναι οι επιλογές μας. Περιμένουμε και τις δικές σας στα σχόλια.
Η Στέλλα που δεν φεύγει με τίποτα για τον Πάνο Κοκκίνη
Αυτή ήταν η πρώτη σκηνή που μου ήρθε στο μυαλό. Ο Φούντας, η Μελίνα, το μαχαίρι. Και μετά έφαγα ένα γεμάτο οχτάωρο προσπαθώντας, πιέζοντας τον εαυτό μου να επιλέξει κάτι άλλο. Κάτι πιο μοντέρνο (βλέπε Οικονομίδης, Λάνθιμος), πιο πρωτότυπο, λιγότερο κλισέ, λιγότερο χιλιο-τρολαρισμένο. Κάτι που θα με κάνει να ξεχωρίσω στα μάτια σου. Παραλίγο να επιλέξω τον αόματο Φωτόπουλο να χαλβαδιάζει την Σπεράντζα Βρανά. Παραλίγο να επιλέξω την Χέλμη να πέφτει στα πατώματα στα Κόκκινα Φανάρια. Παραλίγο να επιλέξω τον Παπαγιαννόπουλο να παραγγέλνει κάτι ελαφρύ, μόνο και μόνο επειδή μου θυμίζει τον πατέρα μου. Όμως το μυαλό μου εδώ επέστρεφε. Στο μελόδραμα. Γιατί ποτέ δεν μπορείς να τρέξεις αρκετά μακριά από τον εαυτό σου. Και, μερικές φορές, η μόνη λύση, η μόνη λύτρωση είναι να τρέξεις ακριβώς πάνω στο μαχαίρι.
Το "τι συμβαίνει ρε παιδιά; γιατί πιανόσαστε;" για τον Χρήστο Χατζηιωάννου
Η απάντηση σε κάθε ερώτηση για τον ελληνικό κινηματογράφο, για μένα είναι Τζένη Καρέζη. Σε ένα κουιζ για ελληνικές ταινίες θα έβρισκα 3 στα 20 αλλά σε ένα κουιζ για την Καρέζη και τις ταινίες που έχει παίξει, σας βάζω όλους κάτω. Κι ακόμα κι αν οι πρισσότεροι θυμούνται από αυτή την ταινία τα μακρόσυρτα "γυρίσατεεεε" και "Αθηνάααααα" της Λίλας, ακόμα κι αν είχε πιο πλάκα το "ναυαρχούκο", ακόμα κι αν είναι μία από τις μόνες δύο ταινίες στις οποίες μου άρεσε ο Αλεξανδράκης (αυτή και το Μια τρελή τρελή οικογένεια), για μένα η τελευταία σκηνή με την Καρέζη και τον "κύριο Σαμιωτάκη" να φιλιούνται και τον Παπαγιαννόπουλο να αναρωτιέται "τι συμβαίνει ρε παιδιά; γιατί πιανόσαστε" είναι μακράν η αγαπημένη μου σκηνή. Γιατί εσωκλείει ό,τι αγάπησα ποτέ στον ελληνικό κινηματογράφο παλιάς κοπής. Τον Διονύση Παπαγιαννόπουλο με αυτή την πατρική αφέλεια που του ταίριαζε τόσο καλύτερα από τους άλλους ρόλους που έχει παίξει και την υπέροχα όμορφη Τζένη Καρέζη.
Πάω στο γιατρό τα ψώνια / Θα γελάσουν μαζί σου και τα σαλιγκάρια, λέει ο Μάνος Μίχαλος
Δεν υπάρχει άλλη ελληνική ταινία που να έχει καταργήσει στα δικά μου μάτια και αυτιά το να βαριέμαι να δω ξανά και ξανά σκηνές και ατάκες της. Ο Μπακαλόγατος, ο Ζήκος ή το "Της Κακομοίρας" είναι μακράν η πιο μεταμοντέρνα κωμωδία του παλιού ελληνικού κινηματογράφου με σενάριο, διαλόγους και ρυθμό που νομίζεις ότι γράφτηκε τώρα. Μέσα σε μια μεγάλη λίστα από σκηνές γέλιου, έπρεπε να διαλέξω μία, αλλά ευτυχώς έπεσα πάνω σε αυτό το βίντεο που ναι μεν έχει τον τίτλο της επιλογής μου (Πάω στο γιατρό τα ψώνια), αλλά μέσα βρίσκεις και άλλα διαμάντια της ταινίας όπως το "Θα γελάσουν μαζί σου και τα σαλιγκάρια", το "θα γίνει της κακομοίρας" που είναι και το όνομα της ταινίας, άρα είναι και συμβολική η επιλογή, ενώ στο τέλος της τρίλεπτης αυτής σκηνής οι κονσέρβες που πέφτουν σηματοδοτούν ότι το show μόλις άρχισε. Ο Κώστας Χατζηχρήστος ήταν (βάσει βιογραφικών στοιχείων και αναφορών) μια μεγάλη αλλά και ιδιαίτερη προσωπικότητα του ελληνικού κινηματογράφου με φανατικούς πιστούς και ξεκάθαρους αντιφρονούντες. Δεν είναι κάτι το παράξενο, αφού όλα είναι θέμα γούστου, αλλά το γέλιο και η κωμωδία εξαρτάται περισσότερο από το πώς αντιδρούν οι νευρώνες του εγκεφάλου σου στα όποια ερεθίσματα. Κι επειδή δεν γελάω εύκολα με κωμωδίες, αυτούς που μου το προσέφεραν δεν τους ξεχνάω ποτέ.
ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ.
..Σανούτος...!!!!!!!

About labros giotis

Από το Blogger.