ΠΑΡΑΔΟΣΗ

Τέχνη των Αγίων Παθών..


Δεν θα μπορούσε η Τέχνη να μην εντρυφήσει στο θείο δράμα, στα ιερά και άγια πάθη. Εδώ έρχεται και επανέρχεται σ’ όλες τις εποχές για να αποτυπώνει του ανθρώπου το πάντα διαχρονικό συναίσθημα και τη διαρκή υπαρξιακή του αγωνία. Εδώ όλες οι γενιές και όλοι οι καιροί συναντώνται ξανά και ξανά και μέσω της Τέχνης των Αγίων Παθών υφαίνεται και το νήμα της δοξασίας και της πίστης.


   
  Η Μεγάλη Εβδομάδα δεν είναι μόνο μια θρησκευτική αλληλουχία που προσδιορίζει τον κύκλο ζωής και θανάτου με προοπτική την εικόνα της αθανασίας. Αποτελεί και τη γήινη προσπάθεια του ανθρώπου για να κατακτήσει ένα νόημα μέσα στην ίδια τη ζωή, γιατί αυτό το νόημα προ-οικονομεί και τα μελλούμενα˙ αλλιώς θα έχανε η ζωή κάθε αυταξία και κάθε σκοπιμότητα.

   
  Αλλά η Μεγάλη Εβδομάδα δεν θα μείνει ανεπηρέαστη και από το διάβα της ιστορίας. Θα μετασχηματίζεται και θα εξελίσσεται, χωρίς να χάνει τη φωτεινότητα του πυρήνα της αλλά η πρόσληψή της από τους ανθρώπους θα έχει πάντα μια πολιτισμική σχετικότητα, μια ιδεολογική και κοσμοθεωρητική επισκόπηση.

      Και τελικά στις ημέρες μας έχουμε και την παρακμιακή αντίληψη και πρακτική. Και η αμφισβήτηση του όλου σκηνικού ως προς την ιερότητα της Μεγάλης Εβδομάδας δεν θα προέλθει από την ιδεολογία, που εμφανίζεται να αμφισβητεί τη θρησκευτικότητα του ανθρώπου δηλαδή από την αριστερή κοσμοθεωρία. Η εν μέρει αποδόμησή της θα είναι πιο γενικού χαρακτήρα και θα προέλθει από την ιδεολογία της κυρίαρχης τάξης, από τη δεξιά κοσμοαντίληψη, από το κυρίαρχο στερέωμα του καταναλωτισμού και της εμπορικότητας κάθε πτυχής της κοινωνικής και προσωπικής ζωής.

   
Οι ιθύνοντες και των δύο πλευρών – διοίκησης της εκκλησίας (πρωτίστως της Καθολικής τοιαύτης) και κρατούσας πολιτικής τάξης – που φαινομενικά αυτοπροσδιορίζονταν στην ίδια όχθη του ρεύματος, εμφανίζονται σαν μην έχουν κατανοήσει το τι έχει συμβεί. Δεν αναφέρονται στην ουσία της δημιουργίας της κίβδηλης εικόνας. Θεωρητικολογούν οι της διοίκησης της εκκλησίας γενικά και αόριστα για τη λοξοδρόμηση του ανθρώπου ως ατόμου, χωρίς να αναφέρονται στο πώς έγινε και ποιοι ευθύνονται. Και ενώ ξέρουν τους λόγους και τις αιτίες, σιωπούν. Ίσως γιατί και η ίδια η διοίκηση της εκκλησίας έχει μετασχηματιστεί σε μορφή εξουσίας και συναγελάζεται και συναρθρώνεται με την άλλη μεγάλη εξουσία, του καπιταλισμού και της κυρίαρχης κεφαλαιοκρατικής τάξης. Αλλά η σιωπή είναι συνενοχή. Ο εχθρός της αποδόμησης του σκηνικού της Μεγάλης Εβδομάδας δεν είναι extramuros αλλά extramuros, δεν αφορά την απέναντι ιδεολογική πλευρά αλλά συνολικά την κοινωνική κατάσταση, έτσι όπως έχει διαμορφωθεί από το κυρίαρχο πολιτικό και πολιτισμικό παράδειγμα του καπιταλισμού.

   
  Η Τέχνη είναι ο μόνος τόπος – και εν μέρει και η “παιδική ματιά” – όπου εξακολουθεί να φύεται η σχεδόν πρωτογενής και εν πολλοίς αυθεντική πρόσληψη της ιερότητας της Μεγάλης Εβδομάδας. Η ζωγραφική και η μουσική και πιο ειδικά οι μελωδίες και οι ψαλμοί βρίσκουν όλα εκείνα τα μονοπάτια μέσα από τα οποία η ψυχή του ανθρώπου γεύεται στιγμές άρτιας έκστασης και ανάτασης, στιγμές ιεροποίησής της. Εδώ δεν μπορεί να εισχωρήσει διαβρωτικά το καταναλωτικό σύμπαν. Εδώ μπορεί ο άνθρωπος μαζί με τη λατρευτική διάθεσή του να βρει κομμάτια γνησιότητας της ψυχής του και να αισθανθεί το μεγαλείο των Παθών, της Σταύρωσης, της Ανάστασης.

About Unknown

Από το Blogger.