ΕΛΛΑΔΑ

ΣΟΚ..ΕΞΟΝΤΩΣΤΕ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΑ...

ΠΟΛΥΤΙΣΜΙΚΟΤΗΤΑ...ΖΑΡΩΜΕΝΕΣ ΜΑΖΕΣ !
ΠΛΟΥΣΙΟΙ ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ..ΤΟ 1903 ΤΟΠΟΘΕΤΗΘΗΚΕ ΜΙΑ ΜΠΡΟΥΤΖΙΝΗ ΠΛΑΚΑ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΒΑΘΡΟ ΤΟΥ ΑΓΑΛΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΣΤΗ ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ. ΠΑΝΩ ΤΗΣ ΗΤΑΝ ΧΑΡΑΓΜΕΝΟ ΤΟ ΣΟΝΕΤΟ ΤΗΣ ΕΜΜΑ ΛΑΖΑΡΟΥΣ« Ο ΝΕΟΣ ΚΟΛΟΣΣΟΣ» ΠΟΥ ΠΕΡΙΛΑΜΒΑΝΕΙ ΙΣΩΣ ΤΗΝ ΠΙΟ ΦΗΜΙΣΜΕΝΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ: «ΔΩΣΤΕ ΜΟΥ ΤΟΥΣ ΑΠΟΚΑΜΩΜΕΝΟΥΣ,ΤΟΥΣ ΦΤΩΧΟΥΣ ΣΑΣ./ ΤΙΣ ΖΑΡΩΜΕΝΕΣ ΜΑΖΕΣ ΣΑΣ ΠΟΥ ΛΕΥΤΕΡΑ ΝΑ ΑΝΑΣΑΙΝΟΥΝ ΛΑΧΤΑΡΟΥΝΕ,/ ΤΟΥΣ ΔΥΣΤΥΧΕΙΣ ΑΠΟΒΛΗΤΟΥΣ ΠΟΥ ΒΡΙΘΟΥΝ ΣΤΙΣ ΑΚΤΕΣ ΣΑΣ». Η ΜΕΤΑΧΕΙΡΗΣΗ ΠΟΥ ΘΑ ΕΙΧΑΝ ΟΣΟΙ ΕΝΑΠΟΘΕΤΑΝ ΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥΣ ΣΤΗ ΦΡΟΝΤΙΔΑ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΕΞΗΓΟΥΝΤΑΝ ΣΕ ΕΝΑ ΕΠΙΤΥΧΥΜΕΝΟ ΘΕΑΤΡΙΚΟ ΕΡΓΟ, ΤΟ ΧΩΝΕΥΤΉΡΙ,ΠΟΥ ΕΚΑΝΕ ΠΡΕΜΙΕΡΑ ΣΤΗΝ ΟΥΑΣΙΝΓΚΤΟΝ ΜΟΛΙΣ ΠΕΝΤΕ ΧΡΟΝΙΑ ΑΡΓΟΤΕΡΑ: « Η ΑΜΕΡΙΚΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΧΩΝΕΥΤΉΡΙ ΤΟΥ ΘΕΟΥ, ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΚΑΜΊΝΙ ΟΠΟΥ ΟΛΕΣ ΟΙ ΦΥΛΕΣ ΛΙΩΝΟΥΝ ΚΑΙ ΑΝΑΠΛΑΘΟΝΤΑΙ... ΕΔΩ ΘΑ ΕΝΩΘΟΥΝ ΟΛΟΙ ΓΙΑ ΝΑ ΚΤΙΣΟΥΝ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΚΑΙ ΤΗ ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ».


Τα εκατομμύρια των μεταναστών που πλημμύρισαν τις ΗΠΑ στης πρώτες δεκαετίες του 20 αιώνα δεν είχαν άλλη επιλογή από το να βυθιστούν στο χωνευτήρι που τόσο θριαμβευτικά περιγράφει ο συγγραφέας του θεατρικού έργου, ο Ίσραελ Ζάνγκουιλ. Εκείνη την εποχή γενικά θεωρούνταν δεδομένο ότι οι διάφορες εισερχόμενες εθνοτικές ομάδες θα υποστούν μια διαδικασία αφομοίωσης – εξαμερικανισμού- στην οποία τα διάφορα έθιμα και οι ταυτότητες τους θα απορροφούνταν από την υπάρχουσα κυρίαρχη αμερικανική κουλτούρα. Ταυτόχρονα όμως είχε διατυπωθεί μια εντελώς διαφορετική αντιμετώπιση του πράγματος από ένα μετανάστη πανεπιστημιακό λέκτορα και φιλόσοφο, τον Χόρας Κάλεν. Ο Κάλεν υποστήριξε ότι μια Αμερική στην οποία μια εθνοτική, πολιτισμική και θρησκευτική ποικιλομορφία διατηρείται και τιμάται, θα εμπλουτιστεί και θα ενδυναμωθεί.
Ο « πολιτισμικός πλουραλισμός», όπως τον ονόμασε ο Κάλεν, αρχικά ήταν μειοψηφική άποψη, καθώς όμως προχωρούσε ο 20ος αιώνας άρχισε να αποκτά περισσότερους υποστηρικτές, και μέχρι τη δεκαετία του 1960 είχε καθιερωθεί ως η ορθόδοξη θέση των ΗΠΑ. Η εικόνα του χωνευτηριού άρχισε να αντικαθίσταται όλο και πιο συχνά από άλλες μεταφορές, όπως το « μωσαϊκό » η ( χιουμοριστικά) το « το μπολ σαλάτας», στο οποίο το τελικό αποτέλεσμα επιτυγχάνεται από μέρη ή συστατικά που διατηρούν τον αρχικό χαρακτήρα ή τη «γεύση» τους. Ο διάλογος σχετικά με το εύρος και το επιθυμητό του πολιτισμικού πλουραλισμού ή της «πολυπολιτισμικότητας», όπως ονομάζεται γενικά σήμερα – έχει εξελιχθεί σε ένα από τα πιο πιεστικά θέματα της εποχής μας.


ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΚΕΣ ΕΝΤΟΛΕΣ. Σήμερα, οι κοινωνικές προκλήσεις στις οποίες υποτίθεται ότι απευθύνεται η πολυπολιτισμικότητα οφείλονται κυρίως στη μετανάστευση, και συχνά έχουν οικονομικά κίνητρα, αλλά σε όλη τη διάρκεια της ιστορίας τα ίδια ζητήματα ουσιαστικά δημιουργούνταν από τις κατακτήσεις και τις ανάγκες του αυτοκρατορικού ελέγχου. Οι πρωτοπόροι και απαράμιλλοι δάσκαλοι της αφομοίωσης ήταν οι Ρωμαίοι, που περνούσαν γρήγορα από μια φάση στρατιωτικής καταπίεσης στη διαδικασία του εκρωμαϊσμού: έφτιαχναν αστικούς οικισμούς εφοδιασμένους με λουτρά και άλλα στοιχεία του ρωμαϊκού τρόπου ζωής, ώστε οι κατακτημένοι λαοί να βιώνουν και να συνηθίζουν τις απολαύσεις της pax Romana καθώς και τις λιγότερο ευχάριστες πλευρές της, όπως οι αυτοκρατορικοί φόροι. Η διαδικασία της αφομοίωσης ήταν τόσο επιτυχημένη, ώστε οι κάτοικοι των επαρχείων να φαίνονται πιο Ρωμαίοι από του Ρωμαίους- τόσο πολύ μάλιστα, που μερικοί μελετητές υποστήριξαν ότι η ρωμαϊκή αυτοκρατορία δεν έπεσε, αλλά διαλύθηκε. Μια μάλλον διαφορετική προσέγγιση, στην οποία οι διαφορετικές κουλτούρες γίνονται ανεκτές και τους επιτρέπετε να συνεχίζουν να υπάρχουν παράλληλα με την κυρίαρχη κουλτούρα των κατακτητών, βλέπουμε στις αραβικές κατακτήσεις τον 7ο αιώνα στη Συρία και στην Αίγυπτο όπου οι νικητές δεν απαιτούσαν από τους νικημένους να εξισλαμιστούν, αλλά επέτρεπαν σε χριστιανούς και Εβραίους να διατηρήσουν τη θρησκεία τους – με την προϋπόθεση να πληρώνουν έναν ειδικό φόρο.

ΕΡΜΗΝΕΙΕΣ. Τόσο η αφομοίωση όσο και η πολυπολιτισμικότητα ως αντιδράσεις στην εθνοτική ποικιλομορφία βασίζονται σε θεωρητικά φιλελεύθερες αρχές, αλλά διαφέρουν στην ερμηνεία της ισότητας και στο πως μπορεί και πρέπει να υλοποιούνται. Η αφομοίωση, όπως δείχνει και το όνομα της, βλέπει την ισότητα ως ομοιότητα. Η κοινωνική δικαιοσύνη απαιτεί να έχουν όλοι τα ίδια δικαιώματα και ευκαιρίες, να μην επιτρέπονται διακρίσεις με βάση την εθνοτική καταγωγή ή την κουλτούρα, και επομένως τα μέσα με τα οποία αποδίδονται και προστατεύονται τα δικαιώματα – η ιδιότητα του πολίτη- να είναι ίδια για όλους. Αυτό το μοντέλο έχει αναπτυχθεί περισσότερο στη Γαλλία,  όπου θεωρείται ότι η ιδιότητα του πολίτη σημαίνει πως οι εκφράσεις των εθνοτικών ( και άλλων) διαφορών πρέπει να περιορίζονται, τουλάχιστον δημοσία. Μια συχνή κριτική εις βάρους του γαλλικού μοντέλου είναι ότι θεωρεί πως η εθνότητα και η κουλτούρα είναι περιστασιακές και παρακάμψαμε πλευρές της ταυτότητας ενός ανθρώπου ή μιας ομάδας, και ότι πολιτικές έννοιες όπως η ιδιότητα του πολίτη μπορούν να παραμείνουν ουδέτερες ως προς το θέμα του χρώματος η της κουλτούρας. Μερικοί αντιτείνουν ότι μια τέτοια ουδετερότητα είναιένας μύθος, και ότι ουσιαστικά ζητείται από τους μετανάστες να καταπιέσουν τη δική τους κουλτούρα και να συμμορφωθούν με τις κυρίαρχες αξίες του έθνους που τους φιλοξενεί.

Η κριτική αυτή αποκτά βάρος με την επιμονή και το βάθος των κοινωνικών συγκρούσεων ανάμεσα σε εθνοτικές μειονότητες της Γαλλίας και από τη ρητορική της γαλλικής δεξιάς ( όπως εκφράστηκε από τον Νικολά Σαρκοζί) η οποία συνηθίζει να καλεί τους μετανάστες να αγαπήσουν τη Γαλλία ή αλλιώς να φύγουν.

Η πολυπολιτισμικότητα έχει αναπτυχθεί από φιλελεύθερες ρίζες:. Όμως απορρίπτει κατηγορηματικά την αφομοιωτική αντίληψη που ταυτίζει την ισότητα με την ομοιότητα.  Εδω η πολυπολιτισμικότητα επηρεάζετε από τη λεγόμενη «πολιτική της ταυτότητας» που έχει μετασχηματίσει άλλους τομείς πολιτικού ακτιβισμού. Όπως για παράδειγμα οι γκέι και οι φεμινίστριες δε θεωρούν πια ως κριτήριο επιτυχίας την ισότητα  με τους ετεροφυλόφιλους και τους άντρες αντίστοιχα,με τον ίδιο τρόπο οι εθνοτικές μειονότητες,ανάμεσα τους και οι μετανάστες, απαιτούν τώρα να έχουν η τοπική κουλτούρα και οι άξιες τους ισότιμη αναγνώριση και να μπορούν να εκφραστούν με το δικό τους τρόπο. Και πάλι αυτό δημιουργεί αμφιβολίες κατά πόσο η φιλελεύθερη κοινωνία της χώρας της φιλοξενίας  αποτελεί ένα ουδέτερο μείγμα μέσα στο οποίο μπορούν να ενσωματωθούν τα ήθη και τα έθιμα των μεταναστών.

 Η χώρα φιλοξενίας μπορεί κατ’ ελάχιστον να εμφανίζει ένα βαθμό ανεκτικότητας που μερικοί από τους νεοφερμένους ίσως να θέλουν να αρνηθούν. Και αν η πολυπολιτισμικότητα συνεπάγεται ένα επίπεδο πολιτισμικής σχετικότητας που αποκλείει την εκφορά κρίσεων για τις πρακτικές των μειονοτήτων, η φιλελεύθερη χώρα φιλοξενίας μπορεί να καλείτε να προστατεύσει ένα φάσμα εθίμων που η ίδια θεωρεί καταπιεστικά, όπως ο αναγκαστικός γάμος και ο ακρωτηριασμός των γυναικείων γενετικών οργάνων. Τέτοιες εντάσεις για καίρια ζητήματα του φιλελευθερισμού προκαλούν ανησυχίες ανάμεσα στα στοιχεία που συγκροτούν μια σύγχρονη πολυπολιτισμική κοινωνία.

ΣΑΝΟΥΤΟΣ



.

About Unknown

Από το Blogger.